top of page
  • Foto del escritor: Anna M.
    Anna M.
  • 12 may 2019
  • 1 Min. de lectura

Una dedicatoria de hace mucho tiempo, que me hizo una buena amiga. Gracias T.G.V. por nuestra amistad y por estar ahí siempre... Imposible no compartirlo después de tanto tiempo. Mil gracias amore.


"SI TE SIRVE DE ALGO, NUNCA ES DEMASIADO TARDE O, EN MI CASO, DEMASIADO PRONTO PARA SER QUIEN QUIERES SER. NO HAY LIMITE EN EL TIEMPO. EMPIEZA CUANDO QUIERAS. PUEDES CAMBIAR O NO HACERLO. NO HAY NORMAS AL RESPECTO. DE TODO PODEMOS SACAR UNA LECTURA POSITIVA O NEGATIVA. ESPERO QUE TÚ SAQUES LA POSITIVA. ESPERO QUE VEAS COSAS QUE TE SORPRENDAN. ESPERO QUE SIENTAS COSAS QUE NUNCA HAYAS SENTIDO. ESPERO QUE CONOZCAS A PERSONAS CON OTRO PUNTO DE VISTA. ESPERO QUE VIVAS UNA VIDA DE LA QUE TE SIENTAS ORGULLOSA. Y SI VES QUE NO ES ASI, ESPERO QUE TENGAS LA FORTALEZA PARA EMPEZAR DE NUEVO" El curioso caso de Benjamin Button


Anna ;) 

 
 
 
  • Foto del escritor: Anna M.
    Anna M.
  • 11 may 2019
  • 2 Min. de lectura

Diu una llegenda que l'amor el va inventar un nen amb els ulls tancats, per això diuen que l'amor és cec...


Llegendes i històries a banda... estimar a algú és un gran desafiament avui dia... en un món on s'han perdut valors i respecte a parts iguals, en una societat on tot és a l'abast de tothom en tot moment i en el què les coses no tenen durabilitat... crec que l'amor verdader és aquell que accepta, que no dóna a mitges, que es construeix entre dos persones que s'atrauen, s'accepten, que aconsegueixen estimar les seves diferències i que són capaces de créixer dia a dia.


Estimar no és només felicitat, és confiança, és respecte, és admiració, és connexió, és tendresa, és passió, és sinceritat, és seguretat, estabilitat, és enteniment, és descobrir-se un a l'altre,  i mil coses més...


Tots ens mereixem un amor, algú que ens estimi tal i com som;


algú amb el que no tinguem que posar escuts ni amagar les nostres pors, i les nostres més profundes debilitats;


algú amb el que compartir temps, fins i tot, mals temps... i alguna tristesa;


algú que cregui en nosaltres, i nosaltres amb ell, que cregui en tot el que podem ser capaços de fer: somnis, ilusions, vivències...


tothom ens mereixem un amor que sigui calma, i al mateix temps, fortalesa per compartir el dia a dia;


algú que ens acompanyi i comparteixi els projectes comuns i individuals ...


algú que comparteixi les nostres ganes mútues de créixer;


algú que ens mire com si no hi haguès ningú més a la Terra, que ens faci oblidar els complexos i defectes que tots tenim i que ens causen a vegades tanta inseguretat ... que ens faci sentir que tot i ser imperfectes, som perfectes quan hi ha amor, respecte i admiració;


algú que tingui sentit de l'humor, que estigui enamorat del nostre somriure i que sigui capaç de realitzar alguna bogeria junts, per molt petita que sigui, i amb responsabilitat;


algú que no tingui dubtes, que no tingui por a arriscar-se, i que sàpiga demanar perdó quan s'ha actuat malament;


algú que ens faci oblidar aquests mals moments amb només una abraçada... algú que faci del nostre món un lloc millor, un trosset de cel.


Vull pensar que allí on estimem i som estimats és un dels llocs més bonics del món (o ho hauria de ser...).


És tu i jo... és avui, demà i sempre... és jo sóc feliç si tu ho ets... algú que simplement tingui ganes de quedar-se...


És una utopia?... o buscar una agulla en un paller? ...


Jo prefereixo pensar que és trobar en algú imperfecte, la perfecció per a cadascú... digueu-me ilusa.. però mai deixaré de creure... en aquest tipus d'amor...


potser que no el trobi mai, o potser sí l'he trobat i... no era el moment... o potser el tinc més prop cada dia que passa ... però sigui com sigui, mai deixaré de creure-hi.


Sobretot perquè si tu ets feliç, jo també ho sóc...


#reflexionantenunatardaplujosa#posantmetendraen3,2,1...


Anna ;)



 
 
 

Decidir: derecha, izquierda; ir para adelante, o retroceder; cabeza, o corazón; dejarse guiar, o que te guíen... lo que debemos hacer, o lo que queremos hacer... normalmente, no suelen coincidir, si no, no sería un reto, ni mucho menos una elección.


Si lo tuviéramos tan claro desde el principio, no sería tan interesante.. pero precisamente por eso, si nos lo planteamos, podremos llegar a un entendimiento.


Cada vez me gusta menos pensar.. adoramos lo fácil, lo no complicado, lo efímero y lo que se va en un momento... siempre me ha gustado lo complicado, lo difícil de alcanzar, el luchar por conseguir algo... pero de verdad vale la pena? De verdad... no es todo más fácil y más simple de lo que parece? O lo debería ser más bien...


Hay veces en que la vida te pone ante situaciones en las que te ofrece algo en bandeja... y tú decides qué es lo que quieres hacer con ello: cogerlo, o simplemente girarte, en dirección contraria, sólo por el hecho de que no es lo que realmente quieres... o lo que supuestamente quieres... Bueno, también existe la opción de salir corriendo, como alma que lleva al diablo... pero de verdad os digo que nunca suele salir bien (y lo digo por experiencia; he salido corriendo un par de veces... y nunca ha vuelto a ser lo mismo, ni nunca lo será...)


Un amigo me habló una vez de objetivos a corto plazo, esas cositas que podemos conseguir dentro de un período de tiempo relativamente corto; y a partir de ahí, ir consiguiendo más y más cada vez, según conseguías los anteriores. Creo que además le puso nombre a esta filosofía, aunque ahora no lo recuerdo (me suena a nombre de jugador de futbol...).


La cuestión es que sí, no está mal eso de marcarse objetivos a corto plazo, yo lo hago cada vez más, y no me puedo quejar de los resultados; siempre y cuando esto no suponga un peligro o un riesgo excesivo por mi parte, o exista el riesgo de que pueda herir a alguien.

Todo tiene consecuencias, hasta lo que no elegimos, lo que no decimos... más vale tenerlo claro ahora y no lamentarse después.. Y también hay que tener en cuenta que las cosas cambian, evolucionan mientras caminamos por la vida, al igual que nuestras necesidades y deseos... Y tenemos todo el derecho del mundo de equivocarnos, de cagarla soberanamente y aprender de ello; tenemos derecho a cambiar de opinión y sin que nadie nos recrimine nada; tenemos derecho a dejarlo todo como está... porque necesitamos pasar página y hay cosas que pertenecen al pasado... y que ya no nos sirven...


Así que pensad bien vuestras elecciones, porque no hay ninguna buena o mala, simplemente, elegimos cómo queremos ser y con quién. Y no sentirnos nunca culpables por decir NO: esto, NO; ahora NO.


Yo tengo claro que siempre me elegiré a mí misma por encima de todo. Y que siempre me regiré por el "Quiero", porque no me gusta la sensación del "Debo"...

Y quien quiera aceptarlo, me conozca, me respete y me quiera como soy, permanecerá por SIEMPRE conmigo.


Porque ya os voy informando: no pienso cambiar, al menos, a corto plazo...



Anna ;)



 
 
 
bottom of page