top of page

Como gran fan de la serie Friends, y que he visto como 50.000 veces, hasta el punto que me sé hasta algunos diálogos... sí.. me lo podeis decir tranquilamente, que no me enfado: soy una friki de Friends. 🙄 Debo deciros que a lo largo de la serie, me he sentido un poco identificada con todos y cada uno de los personajes de la serie. Bueno, menos con Janice “Oh! Dios mio (con voz nasal y exagerada de Janice)”... La trama de esta serie es bien conocida por todos, y describe las vivencias diarias de un grupo de seis amigos que viven en Manhattan.


Mi personaje favorito es y siempre será Phoebe Buffay: algo despistada, rara, muy idealista, con mucho sentido de la justicia, muy amiga de sus amigos, inocente, divertida, colaboradora, generosa, altruista, amante de los animales y masajista ... su pasado duro y conflictivo, con el abandono de su padre de niña, el suicidio de su madre, y una hermana gemela con la que no se lleva nada bien, marca el misterio de este personaje, pero siempre desde su buen humor, a pesar de todo. Creo que la vida sería mejor con muchas Phoebes en el planeta. Aunque, también es verdad que todo sería muy idílico... tal vez demasiado... y no veo un mundo gobernado por una Phoebe, más que nada, porque seguro que instauraría como himno nacional el famoso Smelly Cat... esa canción sobre la vida de un gato callejero en la que se inspiró... y todo el mundo sabe que lo de cantar... no es lo tuyo Phoebe, excepto cuando te resfrías y aparece tu voz sexy de blues .. aunque te apoyamos, como cantante y compositora. Pero solo porque te apreciamos...


Por lo demás, apoyo tu iniciativa de los masajes gratis en la ONU, ya sabes... por lo de la paz mundial y tal... y aunque pienses que tienes cierta afinidad con uno de los miembros del grupo: Joey... siento decirte que elegiste bien a tu alma gemela: Mike, aunque no fuera fácil... y aunque, por circunstancias de la vida, fuera un desconocido supuestamente amigo de Joey... hay que ver que caprichoso es el destino... y más, despues de lo de David, aquel tímido científico que te rompió el corazón...


Y qué decir de tu identidad falsa cuando querías quedarte con la peña: “Hola... soy Regina Phalange...”, aunque nada que ver cuando fuiste al registro para cambiarte el nombre de Phoebe por el de Princesa Consuela Banana Hammock 😂😂😂😂.


Y es que Phoebe, tengo que decirte que me he reído mucho contigo, en muchas escenas: cuando dedicas una canción de Navidad a tus amigos en el Central Perk; cuando te inventas que algo anda mal con el filange izquierdo del avión para que Rachel se baje; tu teoría de las langostas y el amor; cuando intentas enseñar francés a Joey; cuando te haces pasar por una masajista rusa llamada Ikea (este día lloré); cuando discutes con Ross sobre la evolución; cuando acompañas el sonido de la gaita que toca Ross; lo del embarazo y los trillizos de tu hermano; y tu discurso al preguntarte qué harías si fueras omnipotente: " Está bien. Si fuera omnipotente por un día desearía: la paz mundial, que nadie pasara hambre...Y unas tetas más grandes!!!" Claro que sí Phoebe!! Yo hubiera pedido lo mismo!!!


Pero hay dos escenas que nunca olvidaré:

- la primera: cuando te enteras del romance entre Monica y Chaendler, momentazo histórico: “Mis ojos, mis ojos!!! Monica y Chaendler, Monica y Chaendler!! Se lo están montando!!! Aaahhh”;

- la segunda: cuando intentas seducir a Chaendler, haciendo ver que no sabes nada de su relación con Monica, y confabulada con Rachel, decidís llevar la broma hasta su límite. ”O sea, no saben que nosotras lo sabemos...”

Sin duda, momentazo, cuando vais a daros vuestro primer beso... la cara de Chaendler, entre extrañado, entre voy a seguir la broma hasta el final, animado por Monica; y entre... creo que voy a besar a mi prima... Buenísimo...


Pero, a pesar de las adversidades que has pasado por la vida, a pesar de tus rarezas, y por ser como eres, siempre serás una de mis preferidas... va por ti Phoebe.


Anna ;)





 
 
 

Por todas esas veces en que dejarme llevar fue toda una experiencia... aunque a veces piense que siempre ha valido la pena, me cuesta cada vez más con el tiempo.

Quizás porque solo es posible con la(s) persona(s) adecuada(s)...


Y aunque no me arrepienta de lo vivido, sé que lo hice de todo corazón, porque así lo sentí; y sé que todavía no me he recuperado de la última vez, hace unos cuantos meses... pero es posible que vuelva a estar preparada en breve... en cualquier momento, y cuando menos lo espere... porque todo el mundo puede vivir experiencias, pero muy pocos sentimos con el alma... y aunque a veces piense lo difícil que es encajar en este mundo cada vez más vacío de sentimientos y valores... me siento un pelín orgullosa de ser diferente y no encajar... porque eso significa que me costará un poquito más conseguirlo, solo eso...


Y no solo consiste en desearlo; hay que amar estas cosas que nos hacen ser diferentes, ya que tal vez será eso lo que me hará ser única y especial. Me he llevado lo mejor de cada persona con la que he estado, de algunos más que de otros... con lo que me ha hecho sentir, con lo que me ha aportado, y con lo que he compartido a su lado. Y doy gracias por ello: aprender de la vida, crecer, compartir experiencias y evolucionar a mejor.


He aprendido mucho sin ti: he aprendido a ser feliz estando sola, a no depender de nadie, a ser más libre e independiente, a luchar por lo que quiero, a asumir retos, entre mil cosas más... ¿pero sabes una cosa? Las cosas compartidas, son mejores... y sí, he tenido la suerte de tener familia cerca y grandes amigos que me han acompañado en mis penas y alegrías ... pero hay que reconocer... que ya tengo ganas de compartir otras cosas y crecer de otra manera... a tu lado ...


Así que, donde quiera que estés en este momento ... sé que nos encontraremos, y esta vez, espero no equivocarme con haberte esperado... porque encontrar la pieza que encaje perfectamente conmigo no es fácil, pero sé que para ti, tampoco lo será... y ahí está la gracia... reconocer los dos que esta vez será fácil... y que a lo mejor siempre lo ha sido... solo necesitábamos conocernos para entenderlo... Pero no te equivoques... tengo muchos defectos, y soy bastante imperfecta; con lo que es posible que no te lo ponga fácil...

Hace mucho que te estoy buscando... y la verdad, me ha podido el cansancio, como algunas veces ... ésa es la verdad... y está bien sentir eso... porque soy humana... y porque así igual te doy la oportunidad de que tal vez me puedas encontrar tú a mí, mientras descanso y voy acumulando fuerzas, jejej. Y de paso, me voy mejorando a mí misma, cada día más.


Y quién sabe... a lo mejor, queramos quedarnos un ratito mas... o toda una vida... o a lo mejor, no ... a lo mejor solo se convierte en un sueño inalcanzable, efímero y muy poco realista... pero, estáte tranquilo... procuraré que no me afecte, y esto no hará que cambie mi manera de pensar, ni mucho menos, de sentir...


La vida da muchas vueltas, y la gente buena, simplemente aparece en la vida. Y todo el mundo se merece gente buena a su lado. Pero nunca dejaré de creer en el amor...


Pero mientras tú no llegues... voy a continuar siendo feliz igual, porque la felicidad se lleva dentro, y está presente en las pequeñas cosas que nos hacen sentir bien; está presente en momentos, en instantes, en sensaciones y emociones... eso también lo he aprendido.


Así que como ves, no te necesito para nada... pero te quiero para todo...


Con amor,


Anna ;)


aprendiendo_creciendo-aceptando_sanando_asumiendoerrores#siendo#unica#diferente#yo_misma 🙂


( Foto cedida por Di Marco)



 "Per totes aquestes vegades en què deixar-me portar va ser tota una experiència... encara que a vegades pensi que sempre ha valgut la pena, em costa cada cop més amb el temps. Potser perquè només és possible amb la(es) persona(es) adequada(es)...


I encara que no em penedeixi del què he viscut, sé que ho vaig fer de tot cor, perquè així ho sentia; i sé que encara no m'he recuperat de l'ultima vegada, fa uns quants mesos... però és possible que torni a estar preparada en breu...en qualsevol moment, i quan menys m'ho esperi... perquè tot el món pot viure experiències, però molt pocs sentim amb l'ànima... i tot i que a vegades pensi el difícil d'encaixar en aquest món cada cop més buit de sentiments i valors... em sento una mica orgullosa de ser diferent i no encaixar... perquè això significa que em costarà una mica més aconseguir-ho, només això...


I no consisteix només en desitjar-ho; hi ha que estimar aquestes coses que ens fan ser diferents, ja que tal vegada serà això el que em farà ser única i especial. M'he endut el millor de cada persona amb la què he estat, d'alguns més que d'uns altres... amb el que m'ha fet sentir, amb el que m'ha aportat, i amb el què he compartit al seu costat. I dóno gràcies per això: aprendre de la vida, créixer, compartir experiències, i evolucionar a millor.


He après molt sense tu: he après a ser feliç estant sola, a no dependre de ningú, a ser més lliure i independent, a lluitar pel què vull, a assumir reptes, entre mil coses més... però saps una cosa? Les coses compartides són millors.. i sí, he tingut la gran sort de tenir família i amics a prop meu, que m'han acompanyat en les meves penes i alegries... però tinc que reconéixer... que ja tinc ganes de compartir altres coses, i créixer d'una altra manera... amb tu.


Així que, on sigui que estiguis en aquest moment... sé que ens trobarem, i aquesta vegada, espero no equivocar-me amb haver-te esperat.. perquè trobar la peça que encaixi perfectament amb mi no és fàcil, però sé que per tu tampoc ho serà... i aquí está la gràcia... reconéixer ambdós que aquesta vegada serà fàcil... i que potser sempre ho ha estat... només necessitàvem coneixer-nos per entendre-ho... Però no t'equivoquis... tinc molts defectes, i sóc bastant imperfecta...


Fa molt que t'estic buscant... i la veritat, m'ha pogut el cansament, com altres vegades... aquesta és la veritat... i està bé sentir això... perquè sóc humana... i perquè així igual et dóno l'oportunitat de que potser em puguis trobar tu a mí, mentre descanso i vaig agafant forces, jejej.


I qui sap... potser vulguem quedar-nos una estona més... o tota una vida... o potser... només es converteix en un somni irrealitzable, efímer i poc realista... però, estigues tranquil, procuraré que no m'afecti, i això no farà que canvie la meva manera de pensar, ni molt menys, de sentir...


Però mentrestant tu no arribis... continuaré sent feliç igual, perquè la felicitat es porta a dins, i està present en les petites coses que ens fan sentir bé; està present en moments, en instants, en sensacions i emocions.... això també ho he après...


Així que com veus, no et necessito per res... però et vull per a tot...


Amb amor,


Anna.



aprenent_creixent_acceptant_sanant_assuminterrors#essent#unica#diferent#jo_mateixa"

 
 
 

Por fin viernes!! Cerramos semana y abrimos el finde con ilusión. Pero antes una pequeña reflexión, que he visto hoy y que me ha dado mucho que pensar, casi hasta el punto de arrancarme los ojos.


Os presento a Barbara Palvin, la nueva modelo de Victoria Secret, catalogada como "curvy". Es de nacionalidad húngara, tiene 25 añitos, mide 1.75 y pesa 55 kg. Adjunto sus medidas: 87-58-89. A simple vista, nada que objetar... hasta que la describen como fichaje "plus size". Mátame camión.


Sinceramente, y continuando con la frase del post de ayer: "¿Pero qué le pasa al mundo?" ¿En serio? Me gustaría saber qué mente retorcida la ha descrito como tal, porque sus neuronas también deben ser "curvys". Si esa chica es curvy... el resto de mortales, ¿qué somos? ¿"rotondy"?


Hemos visto la evolución de la moda durante los años: en los años 90, Elle McPherson, Claudia Schiffer, y demás del club, exhibían orgullosas sus cuerpos armoniosos y perfectos: altas, con curvas, y de aspecto saludable. Con el tiempo, la cosa fue degenerando a peor: altas, igualmente, esqueléticas, sin formas.. y parecían recién salidas de alguna huelga de hambre hecha por alguna buena causa...


Pero si nos remontamos un poco más atrás... y como apasionada del arte que soy... podremos fijarnos en algún cuadro de la época renacentista, en que estaba todo Dios rechoncho a más no poder, y eso era una señal de poderío y salud. Puede que no en todos.. pero algunos cuadros muestran personajes entrados en carnes y sin pudor. Para muestra, unos ejemplos: la Gioconda, de Leonardo Da Vinci; Querubines, de Rafael Sanzio; la virgen de silla, también de Raphael.


Personalmente, y como hecho anecdótico, pasé una época de mucho descontento con mi cuerpo, hace algunos años. Siempre he sido una chica alta, con curvas, y de aspecto más bien normal, sin ser gorda, pero tampoco un palo de escoba. No hacía ejercicio, comía normal, e intentaba no compararme con nadie, cosa que siempre he odiado, pero que es inevitable. Hasta que un día... empecé a hacer dieta, a comer en menos cantidad, a hacer deporte por libre, mucho... y empecé a notar cambios en mi cuerpo, para mejor.. Pero hay una fina línea delgada que separa, el sentirte bien, y ver que cada día que pasa estás mejor, con lo cual, esto funciona, así que continuemos; a tener ciertos problemas de salud: desmayos, bajadas de tensión, no comer nada después del ejercicio... es muy fácil traspasar esa línea, pensando que a lo mejor has adelgazado en exceso, que a lo mejor, deberías comer un poquito más, de que a lo mejor esto se te está yendo de las manos ... Esos signos de alarma me alertaron, además de algunos comentarios de compañeros y amigos; y me hicieron entender que está bien cuidarse, está bien hacer ejercicio... pero como todo en la vida, con moderación, sin obsesionarse y sin que te den ningún problema. Y aceptar que la genética está ahí por algo: podemos mejorarla, e incluso cambiarla con opciones un poco drásticas... pero hay que saber hacerlo bien.


Con la llegada del buen tiempo, es inevitable ver a gente iniciando la operación bikini; se acerca el solecito, el buen tiempo y el destape de ciertas partes del cuerpo para lucirlas; probarse la ropa del año pasado, desprenderse de la gruesa ropa de invierno y aparcar chaquetas, jerseis amplios, y demás ropa y complementos que ayudaban un poco a disimular ciertas imperfecciones.


Pero ... ¿y si nos proponemos cuidarnos todo el año? Hacer ejercicio, comer sano, darte algún capricho, por qué no? pero siempre con moderación. Y sobre todo, ¿y si aprendemos a amar nuestro cuerpo, a sentirnos bien con él, a cuidarlo, mimarlo y escucharlo? Creo que ahí está el verdadero PODER.Tenemos suerte de tener todo lo que necesitamos a nuestro alcance...


Porque yo no sé vosotr@s, pero yo no tengo ninguna intención de presentarme a un casting de Victoria Secret. Pero me alegro que Barbara lo haya hecho... Bravo por ti!! Porque cada vez estamos más cerca del stándard, aunque todavía queda mucho por hacer... Esperemos que poco a poco, crees un precedente de mujer actual: guapa, sana, y que sabe cuidarse, tenga el peso que tenga. Desde aquí mi más sincero y reconfortante apoyo y admiración.


Anna ;)




 
 
 
bottom of page