A MI TÚ DEL FUTURO DE MI YO DEL PRESENTE:
- Anna M.

- 5 abr 2019
- 5 Min. de lectura
Por todas esas veces en que dejarme llevar fue toda una experiencia... aunque a veces piense que siempre ha valido la pena, me cuesta cada vez más con el tiempo.
Quizás porque solo es posible con la(s) persona(s) adecuada(s)...
Y aunque no me arrepienta de lo vivido, sé que lo hice de todo corazón, porque así lo sentí; y sé que todavía no me he recuperado de la última vez, hace unos cuantos meses... pero es posible que vuelva a estar preparada en breve... en cualquier momento, y cuando menos lo espere... porque todo el mundo puede vivir experiencias, pero muy pocos sentimos con el alma... y aunque a veces piense lo difícil que es encajar en este mundo cada vez más vacío de sentimientos y valores... me siento un pelín orgullosa de ser diferente y no encajar... porque eso significa que me costará un poquito más conseguirlo, solo eso...
Y no solo consiste en desearlo; hay que amar estas cosas que nos hacen ser diferentes, ya que tal vez será eso lo que me hará ser única y especial. Me he llevado lo mejor de cada persona con la que he estado, de algunos más que de otros... con lo que me ha hecho sentir, con lo que me ha aportado, y con lo que he compartido a su lado. Y doy gracias por ello: aprender de la vida, crecer, compartir experiencias y evolucionar a mejor.
He aprendido mucho sin ti: he aprendido a ser feliz estando sola, a no depender de nadie, a ser más libre e independiente, a luchar por lo que quiero, a asumir retos, entre mil cosas más... ¿pero sabes una cosa? Las cosas compartidas, son mejores... y sí, he tenido la suerte de tener familia cerca y grandes amigos que me han acompañado en mis penas y alegrías ... pero hay que reconocer... que ya tengo ganas de compartir otras cosas y crecer de otra manera... a tu lado ...
Así que, donde quiera que estés en este momento ... sé que nos encontraremos, y esta vez, espero no equivocarme con haberte esperado... porque encontrar la pieza que encaje perfectamente conmigo no es fácil, pero sé que para ti, tampoco lo será... y ahí está la gracia... reconocer los dos que esta vez será fácil... y que a lo mejor siempre lo ha sido... solo necesitábamos conocernos para entenderlo... Pero no te equivoques... tengo muchos defectos, y soy bastante imperfecta; con lo que es posible que no te lo ponga fácil...
Hace mucho que te estoy buscando... y la verdad, me ha podido el cansancio, como algunas veces ... ésa es la verdad... y está bien sentir eso... porque soy humana... y porque así igual te doy la oportunidad de que tal vez me puedas encontrar tú a mí, mientras descanso y voy acumulando fuerzas, jejej. Y de paso, me voy mejorando a mí misma, cada día más.
Y quién sabe... a lo mejor, queramos quedarnos un ratito mas... o toda una vida... o a lo mejor, no ... a lo mejor solo se convierte en un sueño inalcanzable, efímero y muy poco realista... pero, estáte tranquilo... procuraré que no me afecte, y esto no hará que cambie mi manera de pensar, ni mucho menos, de sentir...
La vida da muchas vueltas, y la gente buena, simplemente aparece en la vida. Y todo el mundo se merece gente buena a su lado. Pero nunca dejaré de creer en el amor...
Pero mientras tú no llegues... voy a continuar siendo feliz igual, porque la felicidad se lleva dentro, y está presente en las pequeñas cosas que nos hacen sentir bien; está presente en momentos, en instantes, en sensaciones y emociones... eso también lo he aprendido.
Así que como ves, no te necesito para nada... pero te quiero para todo...
Con amor,
Anna ;)
aprendiendo_creciendo-aceptando_sanando_asumiendoerrores#siendo#unica#diferente#yo_misma 🙂
( Foto cedida por Di Marco)
"Per totes aquestes vegades en què deixar-me portar va ser tota una experiència... encara que a vegades pensi que sempre ha valgut la pena, em costa cada cop més amb el temps. Potser perquè només és possible amb la(es) persona(es) adequada(es)...
I encara que no em penedeixi del què he viscut, sé que ho vaig fer de tot cor, perquè així ho sentia; i sé que encara no m'he recuperat de l'ultima vegada, fa uns quants mesos... però és possible que torni a estar preparada en breu...en qualsevol moment, i quan menys m'ho esperi... perquè tot el món pot viure experiències, però molt pocs sentim amb l'ànima... i tot i que a vegades pensi el difícil d'encaixar en aquest món cada cop més buit de sentiments i valors... em sento una mica orgullosa de ser diferent i no encaixar... perquè això significa que em costarà una mica més aconseguir-ho, només això...
I no consisteix només en desitjar-ho; hi ha que estimar aquestes coses que ens fan ser diferents, ja que tal vegada serà això el que em farà ser única i especial. M'he endut el millor de cada persona amb la què he estat, d'alguns més que d'uns altres... amb el que m'ha fet sentir, amb el que m'ha aportat, i amb el què he compartit al seu costat. I dóno gràcies per això: aprendre de la vida, créixer, compartir experiències, i evolucionar a millor.
He après molt sense tu: he après a ser feliç estant sola, a no dependre de ningú, a ser més lliure i independent, a lluitar pel què vull, a assumir reptes, entre mil coses més... però saps una cosa? Les coses compartides són millors.. i sí, he tingut la gran sort de tenir família i amics a prop meu, que m'han acompanyat en les meves penes i alegries... però tinc que reconéixer... que ja tinc ganes de compartir altres coses, i créixer d'una altra manera... amb tu.
Així que, on sigui que estiguis en aquest moment... sé que ens trobarem, i aquesta vegada, espero no equivocar-me amb haver-te esperat.. perquè trobar la peça que encaixi perfectament amb mi no és fàcil, però sé que per tu tampoc ho serà... i aquí está la gràcia... reconéixer ambdós que aquesta vegada serà fàcil... i que potser sempre ho ha estat... només necessitàvem coneixer-nos per entendre-ho... Però no t'equivoquis... tinc molts defectes, i sóc bastant imperfecta...
Fa molt que t'estic buscant... i la veritat, m'ha pogut el cansament, com altres vegades... aquesta és la veritat... i està bé sentir això... perquè sóc humana... i perquè així igual et dóno l'oportunitat de que potser em puguis trobar tu a mí, mentre descanso i vaig agafant forces, jejej.
I qui sap... potser vulguem quedar-nos una estona més... o tota una vida... o potser... només es converteix en un somni irrealitzable, efímer i poc realista... però, estigues tranquil, procuraré que no m'afecti, i això no farà que canvie la meva manera de pensar, ni molt menys, de sentir...
Però mentrestant tu no arribis... continuaré sent feliç igual, perquè la felicitat es porta a dins, i està present en les petites coses que ens fan sentir bé; està present en moments, en instants, en sensacions i emocions.... això també ho he après...
Així que com veus, no et necessito per res... però et vull per a tot...
Amb amor,
Anna.

aprenent_creixent_acceptant_sanant_assuminterrors#essent#unica#diferent#jo_mateixa"





Comentarios