top of page

El cielo es el límite...

  • Foto del escritor: Anna M.
    Anna M.
  • 19 may 2019
  • 3 Min. de lectura

Querido corazón:

siempre te he quitado la gasolina cuando has querido viajar de un sitio para otro. Siempre he tratado de quitarte las pilas cuando tenías ganas de moverte.


Te he dado lógica, te he dado razones para quedarte quieto, pero en este punto creo que me he equivocado en hablar de razón en temas de corazón.


Siempre te he quitado las alas, o te he convencido para que no arriesgues. Soy una cobarde, y tú un valiente. No conseguimos ponernos de acuerdo. Hasta ahora...


Admito mis fallos, mis errores, y te libero: te doy el poder de ser tú mismo, de dejar de aparentar, de que si la vas a cagar, que sea a lo grande; que entiendas que no siempre vas a ganar ni perder, pero sí que tienes que ir, y tienes que jugar.


Que estás vivo joder, y no hay nada mejor que eso. A veces, la única forma de ser feliz es ir a los mismos lugares con distintas personas, y hacerlo de manera distinta siguiendo tu instinto. ( me encanta esta frase)


Que el amor nace en nosotros, y la única manera en la que nos podemos conectar es siendo nosotros mismos.


Que no te conformes con gotas siendo tú una cascada.


Que no te quedes con chispas, cuando eres la central eléctrica.


Que dejes las cerillas porque tú eres un incendio.


Que aparentar es una gilipollez, porque si consigues cosas así, imagínate siendo tú misma.


Fuera apariencias, y que entre coherencia a tu vida.


Que disimular que algo te molesta hace que te duela el doble. Así que di lo que te molesta y dilo ahora.


Sobre todo corazón, sé que en ti brotan emociones, prometo no quitarte el agua y regarlas; dejar de llevarte al pasado y ayudar a proyectarte en el futuro.


Te ofrezco este momento, este presente, para que pases a la acción; que dejes el drama, y joder, quiero que vivas, y quiero vivir a tu lado; seguir este viaje, pero eso sí, ahora van a ser en compañía, y no por separado.


Gracias corazón, por hacerme ver los sentimientos, y dejar los pensamientos a un lado.


Gracias a todas las personas que hacéis que el sueño de esta loca se esté volviendo inevitable, porque somos la vulnerabilidad hecha palabras, a través de nuestras emociones.


Escrito de "joder con leo".

Fotos de Anto Miranda.


Sois geniales, y ha sido inevitable no compartirlo. Sobre todo ahora, que mi corazón empieza a palpitar fuertemente, y porque me he enamorado de este escrito...


Anna ;)



Estimat cor:

sempre t’he tret les ganes quan has volgut viatjar d’un lloc a un altre. Sempre he tractat de treure’t les piles quan tenies ganes de moure’t. T’he donat lògica, t’he donat raons per quedar-te quiet; però en aquest punt crec que m’he equivocat en parlar de raó en temes del cor.

Sempre t’he arrancat les ales, o t’he convençut per tal que no arrisquis. Sóc una covard, i tú, un valent. No aconseguim posar-nos d’acord. Fins ara…

Admeto els meus fracassos, els meus errors, i t’allibero: et dóno el poder de ser tú mateix, de deixar de ser tú mateix, de que si t’equivoquis, que sigui de valent; que entenguis que no sempre guanyaràs o perdràs, però sí que tens que anar, i tens que jugar.

Que estàs viu, i no hi ha res millor que això. A vegades, la única manera de ser feliç és anar als mateixos llocs amb persones diferents, i fer-ho de manera diferent seguint el teu instint. (M’encanta aquesta frase)

Que l’amor neix amb nosaltres, i la única manera en la que ens podem connectar és sent nosaltres mateixos.

Que no et conformis amb gotes, sent tú una cascada.

Que no et quedis amb espurnes, qua nets la central eléctrica.

Que deixis els llumins, perquè tú ets un incendi.

Que semblar algú que no ets és una estupidesa, perquè si aconsegueixes coses així, imagina't sent tú mateixa. Així que fora aparences, i que entri coherència a la teva vida.

Que dissimular alguna cosa que et molesti fa que et faci més mal, quasi el doble. Així que digues el que et molesta, i digue-ho ara.

Sobretot cor, sé que en tú brollen emocions, prometo no treure’t l’aigua, i prometo regar-les; deixar de portar-te al passat i ajudar a projectar-te en el futur.

T’ofereixo aquest moment, aquest present, per tal que passis a l’acció; que deixis el drama, i vull que visquis, i vull viure al teu costat; seguir aquest viatge, però això sí, ara amb compañía, i no per separat.

Gràcies cor, per fer-me veure els sentiments, i deixar els pensaments a una banda.

Gràcies a totes les persones que feu que el somni d’aquesta boja s’estigui tornant inevitable, perquè som la vulnerabilitat feta paraula, mitjançant les nostres emocions.


Escrit de “joder con leo”.

Foto d’Anto Miranda.


Sou genials, i ha estat inevitable no compartir-ho. Sobre tot ara, que el meu cor comença a bategar fortament, i perquè m’he enamorat d’aquest escrit….


 
 
 

Comentarios


bottom of page