top of page

Ayer una amiga decía: "Es que la gente está fatal, pero qué le pasa al mundo?" Mi querida amiga T., que nos acompañamos en conversaciones filosóficas sobre la vida y demás; en efecto, el mundo está muy mal.. y mi buena otra amiga A. lo confirmó.... pero doy gracias de que seamos unas cuantas las que mantengamos un poco de cordura y veamos que hay cosas que pueden mejorar... aunque no dependa de nosotras en su totalidad.


Me gusta la gente que se expresa así, de forma espontánea, sin miedo a decir lo que piensa, e incluso con un cierto toque de humor.... y aunque a veces, pensemos que quizás, y solamente en un caso remoto de inestabilidad y pérdida de control absolutos, tengamos cierto instinto de potencial psicopatía... 😂😂, estoy casi segura que la sangre no llegaría al río... porque amichis, no nos engañemos, en este mundo de total caos, y de inestabilidades varias, mantenerse cuerdo es todo un logro. Pero tampoco me veo asesinando a alguien, o maquinando para mis adentros, el cómo hacerlo... y a vosotras, tampoco... Y doy gracias por ello!! Jajajaja


Pero pienso que mientras nos apoyemos, nos escuchemos, y podamos ver e intentar cambiar nuestra pequeña e ínfima parte, ya tenemos mucho de logrado.


Para vosotras, este post dedicado.


Gracias por vuestra amistad y compañerismo.


Un saludo mis queridas T. y A.


Anna ;)



"Ahir una amiga em deia: "És que la gent està fatal, però què li passa al món?" Estimada amiga T. que ens acompanyem a vegades en converses filosòfiques sobre la vida i demés; certament, el món està molt malament... i la meva altra amiga A. ho va confirmar... però dóno gràcies de que siguem unes quantes les que mantinguem una mica de seny i vegéssim que hi ha coses que poden millorar... encara que no depenguin de nosaltres en la seva totalitat.


M'agrada la gent que s'expressa així, de forma espontània, sense por a dir el que pensa, inclús amb cert toc d'humor... i encara que a vegades, penséssim que potser, i només, en un cas remot d'inestabilitat i pèrdua de control absoluts, tinguéssim cert instint de potencial psicopatia... 😂😂, estic quasi segura que la sang no arribaria al riu... perquè amichis, no ens enganyéssim, en aquest món de caos absolut, i d'inestabilitats vàries, tractar de no mantenir-se boig o boja, és tot un assoliment. Però tampoc em veig assassinant a algú, o pensant dins meu, el com fer-ho...i a vosaltres, tampoc!! i dóno gràcies per això! Jajajaj

Però penso que mentre ens donéssim suport, ens escoltéssim, i puguem veure i intentar canviar la nostra petita i minúscula part, ja tenim molt d'aconseguit.


Per a vosaltres, aquest post dedicat.


Gràcies per la vostra amistat i companyerisme.


Salutacions estimades T. i A."

 
 
 

Cuando echas de menos a una persona, y una canción simplemente te lo recuerda... porque por muy lejos que esté esa persona... siempre habrá un recuerdo, un sitio, una ilusión, una canción escuchada durante el trayecto de un pequeño viaje en tren, una "locurilla"... con ganas de repetir...

Feliz día!


 
 
 
  • Foto del escritor: Anna M.
    Anna M.
  • 31 mar 2019
  • 2 Min. de lectura

Navegando por la red, me he topado con esta pequeña reflexión. Muy acertada, en los tiempos que corren... de inestabilidad de todo tipo: política, social, económica, falta de valores...


Sinceramente, quién no tiene, ha tenido, o está teniendo alguna preocupación, sea de salud, trabajo, família, situación económica, relaciones... o preocupaciones varias. Cualquier cosa que nos haga desestabilizar, perder un poco el equilibrio que tanto nos ha costado conseguir.. pero en verdad pienso que son necesarios para nuestro crecimiento y nuestra evolución.


Lógicamente, existen límites, y nadie se merece una enfermedad grave, un cáncer, problemas económicos... pero cuántas personas han cambiado a raíz de un problema grave? Y habiéndolo superado, ven la vida diferente, un "clic" que sienten en algún lugar interno, y algo cambia... normalmente, para bien, y renaciendo como verdaderas aves fénix, saliendo renovados, en el mejor de los casos... y siguiendo adelante, siempre... porque la vida es eso: vivir, seguir, y sentir que nada ni nadie va a poder arrancarnos las ganas.


Anna ;)


(Foto cedida por Rosa Bastida Psicóloga Coach Motivacional)



"Navegant per la xarxa, m'he aturat a aquesta petita reflexió. Molt encertada, pels temps que corren... d'inestabilitats de tot tipus: política, social, econòmica, falta de valors...


Sincerament, qui no té, ha tingut, o està tenint alguna preocupació, sigui de salut, treball, família, situació econòmica, relacions... o preocupacions vàries. Qualsevol cosa que ens faci desestabilitzar, perdre una mica l'equilibri que tant ens ha costat aconseguir... però en veritat penso que són necessaris per al nostre creixement i la nostra evolució.


Lògicament, existeixen límits i ningú es mereix una malaltia greu, càncer, problemes econòmics... però quantes persones han canviat a arrel d'un problema greu? Y un cop haver-lo superat, veuen la vida diferent, un "clic" que senten en algún lloc intern, i alguna cosa canvia... normalment, per a bé; i renaixent com a veritables aus fènix, sortint renovats, en el millor dels casos... i continuant endavant sempre... perquè la vida és això: viure, seguir, i sentir que res ni ningú podrà arrencar-nos les ganes"




 
 
 
bottom of page