top of page

Equivocarse es fácil... a ojos de los demás, todavía más... pero ser conscientes a nivel individual de cómo podemos integrar un error (pequeño) no es tarea fácil, sobre todo cuando concierne a otra persona.


Personalmente, soy muy autocrítica y puedo llegar a auto flagelarme mucho... mi afán de perfeccionismo es tal, que durante mucho tiempo me ha impedido ser más yo.


Con el tiempo he aprendido que está bien equivocarse, porque gracias a eso podemos rectificar y ser conscientes sobre cómo mejorar... doy gracias a mi imperfeccionismo: ése que me hace ser más yo cada día... y es que no hace falta ser perfecta para sentirte extraordinaria.


Pero en caso de errores "grandes", recomiendo contar hasta cien, de 10 en 10 y contar hacia atrás... respirar profundamente, intentar arreglarlo, siendo responsable, empático, coherente y sin perder las pocas neuronas que nos quedan... y sin pensar que valemos menos por no ser lo que la otra gente espera de nosotros...


Equivocarse es muy fácil... rectificar cuesta más... y dicen que es de sabios... yo prefiero pensar que me hace ser más humana... así que... espero equivocarme más veces.... pero no muchas....


Anna ;)


 
 
 

" He dedicat tota la meva vida a la recerca i he intentat resoldre el somni, o els maldecaps d'Enstein, per trobar la clau que resolgui l'enigma de les quatre forces fonamentals de l'Univers: dues de nuclears, la forta i la dèbil, l'electromagnètica i la gravetat.


Molts científics afirmen que la teoria del tot obrirà les portes a una nova era científica mundial. No ho sé.


Per mi, l'única força veritablement unificadora sempre ha estat i serà l'amor de la meva família, les persones que han fet possible que avui estigués aquí.


Amb la seva paciència i suport, han entès més bé que jo la importància d'aquesta fita. L'amor.

L'amor és, de fet, l'única força que mou aquest univers, i n'estic segura, l'única força que travessa i unifica tots els universos possibles. L'amor és el meu tot, SEMPRE...


Thank you".


Ella, una científica brillant i un autèntic geni; ell, un boig enamorat, que no ha desistit mai de trobar-la en tots els universos possibles, i evitar una tragèdia que els separaria per sempre...


L'amor tot ho pot??


#SiNoThaguesConegut#Love#Science#TV3



Anna ;)

 
 
 

Apareciste de la nada... sin más... me deslumbraste con tan solo tu presencia, tu risa, tu carita de niño bueno, tus nervios al conocerme... tu saber estar... y mi gran sorpresa al encontrarme cómoda desde el minuto 0.


No te imaginas lo a gusto que me sentí... después de unos cuantos fracasos, una no va con expectativas, simplemente se deja guiar por su instinto, su fuero interno, y su realidad...


Cuando tocaste mis manos me puse muy nerviosa, hasta me quedé sin habla... una desconexión momentánea en mi cerebro indicándome que eras el próximo candidato ideal para destrozar mi corazón... teníamos tantas cosas en común que nos asustamos, ambos...

Fuiste como un regalo caído del mismísimo cielo... un soplo de aire fresco en mis días tranquilos y en paz... y no dejaba de preguntarme: ¿Dónde está el fallo? ¿Pero eso existe? ¿Dónde coño estará la cámara oculta? ¿Estoy llevando un monigote de inocente, inocente en mi espalda?


Me sentía y me siento como en una nube contigo; me gusta mirarte, y cómo me miras; tus abrazos me llegan al alma y hacen desaparecer cualquier resquicio de dolor, desconfianza y temor con cada uno que me das.


Caí rendida a tus pies, a tu risa, a tu tacto, tu olor, tu sabor... hasta quedar indefensa...

Aunque debo decirte que dentro de mí albergaba un poco de miedo, y continuo albergándolo: sentir una conexión tan grande con alguien hace que te cuestiones si de verdad está pasando, o si se trata de estar como viviendo en un sueño, del que despertarás en breve de forma abrupta, dejándote con las manos vacías.


Ese miedo fue creciendo, convirtiéndose en un poco de desconfianza: quería apoyarte, saber que puedes contar conmigo para lo que necesitaras, acompañarte, aliviarte ese pedazo de pena que vino sin apenas aviso...pero no pensé en que cada uno tenemos una forma de gestionar las cosas, buenas y malas; no pensé en que necesitabas alejarte, en que a lo mejor yo era un estorbo aparecido en un momento en el que no me necesitabas; o tal vez no; tal vez estaba equivocada y siempre lo estuve... nunca lo sabremos... sólo me fijé en cómo cambiaste tu trato hacia mí; y me pregunté en qué momento apareció.


Simplemente, no he sabido estar a la altura... pero también es verdad que hay momentos que a lo mejor es bueno saber; saber que no eres perfecta, relajarse y decir: lo he intentado; y quizás, solo quizás... no es el momento; o tal vez lo estabas esperando... para así quedarte más descansado...


Sólo quiero que entiendas que para mí es importante: yo, tú, el respeto, la confianza y dejar libre las cosas que realmente quieres; porque si lo analizas bien, también es otra forma de amar... intentar no aferrarte a algo o alguien ... porque déjame decirte que la confianza se gana, poco a poco... pero también es muy frágil... y se puede perder en un segundo...


Gracias por todo, y por lo que me has hecho sentir, por lo que espero que me continues haciendo sentir; créeme que lo guardo en algún rincón de mi corazón, porque puede que no nos volvamos a ver, puede que no seas para mí, ni yo para ti... puede que tal vez hasta me haya equivocado... que no esté preparada ...y puede que esté hecha polvo... y a lo mejor, tú también... pero quiero que sepas que no te necesito, porque no me gusta la palabra necesitar, prefiero la palabra querer estar; sólo me ilusioné y esa ilusion perdura, no sé si como una más o una menos...


Soy una mujer sensible, pero con mucha fuerza, he hecho las cosas como mejor he podido, y cómo las sentía: de corazón... aunque a veces me equivoque, pero siempre procuro aprender con cada error... 


#No te necesito para nada... pero te quiero para todo#❤️


Anna ;)




 
 
 
bottom of page